-Στην Ρόδο ανάμεσα στα Κολύμπια και τον δήμο Αρχαγγέλου βρίσκεται ο ναός της Παναγιάς Τσαμπίκας της Κυράς. Εκεί κάθε χρόνο συρρέουν προσκυνητές από κάθε μεριά της Ελλάδας κυρίως όμως άτεκνες γυναίκες, οι οποίες ζητούν από την Θεοτόκο να τους χαρίσει παιδί και της τάζουν είτε να το βαφτίσουν στον ναό της είτε να του δώσουν το όνομα της. -Οι πιστές όμως, που έχουν εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες στις δυνάμεις της Παναγίας θα πρέπει αφού νηστέψουν και προσευχηθούν για τρεις μέρες, γεμάτες πίστη να καταπιούν το σβησμένο φυτιλάκι που ανάβει κάτω από την θαυματουργή εικόνα! -Οι γυναίκες - πριν ολοκληρώσουν αυτό το άτυπο τελετουργικό - θα πρέπει να ανέβουν στον λόφο, στην Ψηλή και να μπουν στο παλιό εκκλησάκι,κρατώντας στην αγκαλιά τους μια πέτρα(!), σαν να κρατούσαν μωρό!!!. Εκεί θα πρέπει να πουν στην Παναγία «φέτος ήρθα με την πέτρα και του χρόνου θα 'ρθω με το παιδί μου».
-Μα τί γελοίο να καταπίνει κανείς φυτίλια για να μείνει έγκυος! Και το επόμενο βήμα ποιό είναι αν δεν μείνει; Να καταπιεί όλο το λάδι από την καντήλα; Μήπως να κάνει μπάνιο με αυτό;
-Να αναφερθώ και στο πιο παλιό «θαύμα» της Τσαμπίκας, που συνδέεται φυσικά με τα μεγάλα κτήματα που κατέχει το μοναστήρι στην γύρω περιοχή.
-Αυτά τα κτήματα, λένε οι καλόγηροι, ανήκαν σ έναν Τούρκο Πασά, του οποίου η γυναίκα δεν τεκνοποιούσε. Εκείνη μαθαίνοντας για την παναγία, προσευχήθηκε κι έφαγε το φυτιλάκι που έκαιγε στο καντήλι της εικόνας της. Έγινε το θαύμα κι έμεινε έγκυος. Ο Τούρκος δεν μπορούσε να πιστέψει πως το παιδί ήταν δικό του. Ούτε πίστευε πως επρόκειτο για «θαύμα». Όταν όμως γεννήθηκε το μωρό, κρατούσε στη μικρή χούφτα του το φυτιλάκι του καντηλιού!!!!. Έτσι, ο Τούρκος Πασάς δώρισε στην εκκλησία όλα αυτά τα κτήματα που βρίσκονται γύρω απ το ναό.
-Από το βιβλίο του θεολόγου Ν. Διμελή «Παναγία Τσαμπίκα: Θεολογική-ιστορικὴ προσέγγιση» (εκδ. «Νέα Γραμμή», Ρόδος 2004) πληροφορούμαστε, ότι η εικόνα της πα- ναγίας της τσαμπίκας βρισκόταν στην Κύπρο, στη μονὴ της παναγίας Κυκκώτισσας
Αντιγράφω: -[Από εκεί με θαυματουργό τρόπο έφυγε και πήγε στη Ρόδο.Η απώλεια της εικόνας από τη μονή του Κύκκου προκάλεσε αναστάτωση στους μοναχούς, οι οποίοι ξεκίνησαν προσπαθειες εντοπισμού της. Την βρήκαν στη Ρόδο, την πήραν πίσω στην Κύπρο, η εικόνα ξαναέφυγε (μόνη της θαυματουργά) για τη Ρόδο, την ξαναπήραν πίσω κι αυτὸ έγινε συνολικα τρεις φορές, οπότε το πήραν απόφαση και την Άφησαν στη Ρόδο. «Η εικόνα της παναγιας Τσαμπίκας με τον ερχομό της στο λόφο εξεθρόνσε τη θεὰ Αρτέμιδα του ειδωλολατρικού πανθέου.Ο λόφος απο σκεύος ειδωλολατρίας ἔγινε το σκεύος της αληθι νής ζωής.»]
-Πόσο ανίδεος – αδαής πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει σε όλο αυτό το παρανοϊκό πανηγύρι;;;;!!!!
-O διάβολος παρουσιάζεται στους καλόγερους με διάφορα πρόσωπα. Ένα εξ αυτών είναι και της γυναίκας. Για τον λόγο αυτόν η θρησκεία τους, απαξίωσε την γυναίκα μέχρι του σημείου που άγιός της είπε ότι αν συναντήσεις τον διάβολο και την γυναίκα πήγαινε καλύτερα με τον διάβολο!!
-Για όσους αγνοούν τι είναι το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ – ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ» (εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου), ιδού η εκτίμηση της ορθοδοξίας περί αυτού: «Αύτη η βίβλος είναι η μετά τας αγίας Γραφάς αγία γραφή, η μετά την Παλαιάν και Καινήν διαθήκη, Διαθήκη…».
-Στη σελίδα 596, Κανών Θ΄ του Μεγάλου Βασιλείου, μεγάλη η χάρη του, διαβάζουμε την ερμηνεία: «… αλλά εις την γυναίκα οπού τον άφηκε (τον άνδρα της) επειδή αύτη δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της αλλά καν δέρνη αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκαν της εξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί… Ώστε η μεν γυναίκα, αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι, αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλην συγχωρείται…».
Καταλάβετε εδώ και τώρα, αντιληφθείτε σας παρακαλούμε Ελληνίδες μητέρες, μανάδες και γιαγιάδες, σε ποιους πηγαίνετε τα κακόμοιρα τα παιδάκια σας να σας τα βαφτίσουν, και στο όνομα ποιών σας τα βαφτίζουν. Καταλάβετε επί τέλους εσείς καλές μας μανούλες, γιατί οι λελέδες οι άνδρες σας δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Δεν ελπίζουμε σ’ αυτούς καθόλου. Σε σας αποθέτουμε όλες τις ελπίδες μας.
-Λυπηθείτε μας τους κακόμοιρους. Μην προστρέχετε άλλο πια σ’ αυτούς που σας θεωρούν κατώτερες κι απ’ τα ζώα. Σ’ αυτούς τους αχρείους που σας προτείνουν να κάθεστε σαν τις κότες μπροστά στους άνδρες σας, ακόμα κι αν αυτοί σας δέρνουν, ακόμα κι αν κατασπαταλούν την προίκα σας, μ’ άλλες γυναίκες. Αυτούς τους μαλάκες τους βολεύει το καθεστώς αυτό, γι’ αυτό είναι κώλος και βρακί με το παπαδαριό. Εσάς σε τι σας βολεύει?Προφανώς σε τίποτε….
-Ας μην απορεί κανείς λοιπόν γιατί αυτή η χριστιανική κοινωνία καταδικάζει αβασάνιστα την γυναίκα και σχεδόν επαινεί τα σκληρά και ποδογυροφερόμενα αντράκια. Η ρίζα του καθεστώτος αυτού όμως είναι βαθιά και Παλαιά «Παλαιά Διαθήκη, ιερό βιβλίο των ορθόδοξων χριστιανών», Δευτερονόμιο κβ΄ 21: «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Αλλά και μη τα χειρότερα, Λευϊτικό κα΄. θ΄: «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας…. επί πυρός κατακαυθήσεται».
-Οι θεολόγοι, παπάδες, ιερωμένοι και ιεροκήρυκες διδάσκουν ότι οι άγιοι πατέρες καθιέρωσαν την ισότητα των δύο φύλων. Άνθρωποι δίχως ίχνος ντροπής.
Ιδού περί ποιας ισότητος πρόκειται: Πηδάλιο σελ. 605, Κανών ΚΑ΄ Μ. Βασιλείου, πρόκειται περί του μοιχευομένου ανδρός, «…όμως η γυναίκα του δεν ημπορεί να τον χωρίσει, δια την πορνείαν ταύτην, ο δε άνδρας χωρίζει την γυναίκα του, εάν με άλλον πορνεύσει». Η υπενθύμιση ποτέ δεν βλάπτει.
-Ακόμη και για ψύλλου πήδημα ανάθεμα στις γυναίκες. Ας πούμε για τις κουρεμένες: Πηδάλιο σελ. 403, Κανών ΙΖ΄ , της εν γάγγρα τοπικής συνόδου: «ει τις γυναικών δια νομιζομένην άσκησιν αποκείροιτο τας κόμας, ας έδωκεν ο θεός εις υπόμνησιν της υποταγής, ως παραλύουσα το πρόσταγμα της υποταγής, ανάθεμα έστω»!
Μάθατε τώρα κυρίες και δεσποινίδες το γιατί σας έδωσε ο θεός τα μαλλιά σας? Για να σας θυμίζουν την υποταγή που πρέπει να δείχνετε στους άνδρες σας! Πώς? δεν το καταλάβατε? Ξανά το μάθημα: «η γυνή χρεωστεί να έχει εις την κεφαλήν της εξουσίαν ήτοι σημείον της εξουσίας του ανδρός, και της προς τον άνδραν υποταγής».
Γυνή, το ακάθαρτο ον κάθε τέταρτη βδομάδα: Λευϊτικόν ΙΕ΄ 19: «Πας ο απτόμενος αυτής, ακάθαρτος έσται έως εσπέρας», και ξέρετε γιατί και πότε: «Αν η φέρουσα αίματι».
-Καημένη μου μανούλα! Πώς σε εκτιμούν τα κτήνη! Εκείνο το κτήνος ο Αυγουστίνος (άγιο και ιερό τον λένε) που έλεγε ότι είμαστε όλοι βρώμικοι επειδή μας γεννάτε μέσα στις «βρομιές σας»! Πόσο βρώμικο μυαλό! Πόσο βρώμικο? Να αποκαλεί βρώμικο το τελειότερο περίβλημα που αξιωνόμαστε για εννέα μήνες. Μανούλα μου σ’ αγαπώ και μόνον γι’ αυτόν τον λόγο.
-Από που έλαβαν τα μαθήματά τους περί γυναικών οι «άγιοι» πατέρες? «Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας» (Προς Εφεσίους, 5.22). Το μανιφέστο της υποταγής της γυναίκας στον άνδρα, άνευ όρων, υπάρχει στο 11ο κεφάλαιο της προς Κορινθίους επιστολής του Παύλου. Εκεί λέγονται όλα τα προηγούμενα με τ’ όνομά τους.
Μεταξύ των άλλων, στίχος 7: «Ο άνδρας δεν πρέπει να σκεπάζει το κεφάλι του, επειδή είναι εικόνα και δόξα του θεού, ενώ η γυναίκα είναι δόξα του ανδρός… Και δεν δημιουργήθηκε ο άνδρας για την γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα…».
Επίσης, Τιμοθ. Α΄ 2.11: «Η γυναίκα πρέπει να διδάσκεται με ησυχία και πλήρη υποταγή».
-Θαυμάστε τώρα τις απόψεις των σημερινών πνευματικών τέκνων των Αποστόλων και των Πατέρων. Πρόκειται, λένε, για παρεξήγηση της ορθοδόξου πατερικής παραδόσεως όταν νομίζουμε ότι ο χριστιανισμός υποβάθμισε την γυναίκα. Δηλαδή ότι είμαστε χαζοί και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε απ’ όσα διαβάζουμε. Γι’ αυτό θα μας εξηγήσουν αυτοί που καταλαβαίνουν καλύτερα από εμάς!!!!
-Μάλιστα θα αναλάβει την αγγαρεία αυτή μιά γυναίκα, η κυρία Κ. Β. Καλογεροπούλου Μεταλληνού, με το βιβλίο της «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗ», εκδ. Αρμός 1992. Στη σελίδα 11 γράφει: «Είναι, πράγματι, γεγονός, που πρέπει να παραδεχθούμε, ότι υπάρχουν στην ιστορία μας τοποθετήσεις είτε εκπροσώπων του Κλήρου, είτε και Λαϊκών που εκφράζουν καθαρά αντιφεμινιστική στάση. Ακόμα και σήμερα, άλλωστε δεν σπανίζουν τέτοιες περιπτώσεις. Άλλοτε εγωιστικές ανδροκρατικές αντιλήψεις, άλλοτε κατάφωρες παρεξηγήσεις αγιογραφικών χωρίων και θέσεων, λόγω αγνοίας και θεολογικής ακαταρτισίας, και άλλοτε αιρετίζουσες ατομικές απόψεις εμφανίζονται και σε θρησκευτικά ακόμη περιοδικά, με άμεση συνέπεια τη δυσφήμιση της ορθοδόξου (πατερικής) παραδόσεως, η οποία φυσικά άλλα διδάσκει».
-Η κυρία τους έβγαλε αιρετικούς τους ανθρώπους οι οποίοι ακολουθούν πιστά τα παραγγέλματα των Αποστόλων και των Πατέρων της εκκλησίας τα σχετικά με την θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.
-Καλέ κυρία!!! θα μας τρελάνετε??? Δηλαδή όταν διαβάσαμε προηγουμένως να λέει ο Μεγάλος και Άγιος Βασίλειος ότι δεν πρέπει να αφήνει η γυναίκα τον άνδρα της, ακόμη κι αν αυτός την δέρνει, ακόμη κι αν ξοδεύει την προίκα της, ακόμη κι αν πορνεύει με άλλες γυναίκες και τόσα άλλα σχετικά, άλλα απ’ αυτά που λέει έπρεπε να καταλάβουμε??!!! Για πόσο χαζούς δηλαδή μας νομίζετε? Δεν έχετε καθόλου ντροπή μέσα σας?
-Μάλιστα κυρία μου, άλλαξαν οι καιροί ανεπιστρεπτί και δεν σας βολεύουν πια οι μισογύνηδες πατέρες. Πώς όμως μπορεί ν’ αλλάξουν τα απαράδεκτα λεγόμενά τους? Το μαύρο να γίνει άσπρο!!!.... Το βιβλίο σας, όχι μόνον δεν μπόρεσε ν’ αλλάξει τίποτε στο ζήτημα αυτό, αλλά πρόσθεσε ένα ακόμη δείγμα της εξαιρετικής επιδόσεως στην υποκρισία και στην εξάσκηση στο ψεύδος, που διακατέχουν ολόκληρη την ιστορία της ορθοδοξίας σας.
-Όλες οι αντιθέσεις, κατά την κυρία Καλογεροπούλου, που παρατηρούνται στις γραφές είναι φαινομενικές (σελ. 22) και βρίσκουν εύκολα την εξήγησή τους! Εμείς δεν καταφέραμε να τις βρούμε τις εξηγήσεις. Εσείς που τις βρήκατε γιατί δεν μας τις φανερώνετε??
-Με δυο λόγια ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες περί της γυναικός, το έπραξαν για το καλό τους. Ακόμα κι αυτό που έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (σελ. 25): «Αν σ’ ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μιά γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι εκεί που είναι η γυναίκα…»!
-Προσέξτε παρακαλώ. Ο χριστιανός το ό,τι χειρότερο που μπορεί να έχει σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέραμε ότι είναι ο διάβολος. Τώρα μαθαίνουμε από τον άγιο Κοσμά ότι κάναμε λάθος, διότι χειρότερη κι από τον διάβολο είναι η γυναίκα!
-Το μίσος προς την γυναίκα των καθαρμάτων αυτών όμως δεν έχει τέλος. Ιδού τι λέει ένα ακόμη τέτοιο ανθρώπινο κτήνος για τις γυναίκες, ο άγιος Ισαάκ ο Σύριος: «Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μιά γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου»!
-Αυτά τα ανθρώπινα εκτρώματα αγιοποίησε η ορθοδοξία καλοί μου άνθρωποι! Αυτούς πηγαίνετε και προσκυνάτε στις εκκλησίες. Σ’ αυτόν τον εξευτελισμό μας κατάντησε το παπαδαριό. Κι έπειτα απ’ όλα αυτά, το γενικό συμπέρασμα της κυρίας Καλογεροπούλου–Μεταλληνού είναι αυτό: Μια λύση υπάρχει για τις γυναίκες (σελ. 77) «η ζωή της ορθόδοξης γυναίκας, συνεχής λατρεία». Δηλαδή να μην την ενδιαφέρει τι λένε γι’ αυτήν αλλά μόνον να λατρεύει. Μεταξύ των άλλων κι αυτούς που την θεωρούν χειρότερη κι από τον διάβολο. Αυτούς που διδάσκουν στα παιδιά της να αποφεύγουν να συντρώγουν μαζί της. Αυτούς που της προτείνουν να ανέχεται τον άνδρα της, ακόμη κι όταν αυτός την δέρνει, ακόμα κι όταν σπαταλά την προίκα της, ακόμα κι όταν πορνεύει μ’ άλλες γυναίκες!
-Έτσι λοιπόν, που λέτε, καλές μου γυναίκες σας απελευθέρωσε η ορθοδοξία από τα δεσμά της δουλείας τα οποία φέρατε πριν από τον ερχομό της. ‘’Πρώτα ο θεός’’….., την επόμενη Κυριακή μη ξεχάσετε να σπεύσετε να προσκυνήσετε τους άγιους σωτήρες σας, τώρα που μάθατε τα τόσα και τόσα που τους οφείλετε.....
Οι τρεις ιεράρχες και τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη Στις 30 Ιανουαρίου γιορτάζουμε τους τρεις ''μεγίστους φωστήρες των ελληνικών γραμμάτων''! • Ιωάννης ο Χρυσόστομος • Μέγας Βασίλειος • Γρηγόριος ο Θεολόγος Αυτούς τους τρεις που.... διέσωσαν τα ελληνικά γράμματα και τα παρέδωσαν σε μας τους νεότερους! Η γιορτή αυτή μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε στο περιβόητο κατασκεύασμα των «ελληνοχριστιανικών Ιδεωδών» και να δούμε κατά πόσον κάτι τέτοιο μπορεί πράγματι να υπάρξει. Μαθαίνουμε - και για κάποιους αποτελεί και ιδεολόγημα - ότι «Η Ορθοδοξία είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας των Ελλήνων»..., «Χριστιανική Εκκλησία και Ελληνικό Έθνος είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες», Πατρίδα θρησκεία οικογένεια και κάτι παρόμοια. Αξίζει, λοιπόν, να δούμε πόσο αληθεύουν αυτά τα «σλόγκαν». Και, για τούτο, ας γυρίσουμε πίσω στις ρίζες, στην εποχή όπου ο Χριστιανισμός καθιερώθηκε ως επίσημη θρησκεία του Βυζαντινού κράτους, και θεμελιώθηκε η συνύπαρξη κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας.
Πλοηγός σ' αυτό το ταξίδι θα είναι ο γνωστός Έλληνας λογοτέχνης και αρθρογράφος Μάριος Πλωρίτης. Και επειδή οι αλήθειες πρέπει να λέγονται, ας ακούσουμε τι έχει να μας πει, έτσι για να προβληματιστούμε λιγάκι:
Η Ιστορία, γράφει στο βήμα των Αθηνών, αρχίζει με μια γοερή αντίφαση: Οι Βυζαντινοί ένιωθαν συνεχιστές των αρχαίων Ελλήνων, διατηρούσαν πάμπολλα έθιμά τους, μιλούσαν τη γλώσσα τους, οι λόγιοί τους μελετούσαν την αρχαία Γραμματεία, τη «συντηρούσαν» αντιγράφοντας τα κείμενά της. Απ' την άλλη, όμως, αποστρέφονταν την Ελλάδα και τους Έλληνες, επειδή τους ταύτιζαν με την επάρατη ειδωλολατρία, τον εχθρό και αλλοτινό διώκτη της χριστιανικής θρησκείας. Έτσι, έγιναν αυτοί διώκτες ανελέητοι των παλιών διωκτών τους. Και, φυσικά, πρωταρχικό ρόλο στο μίσος κατά «παντός του ελληνικού» και στον λυσσαλέο κατατρεγμό του, έπαιξε η Εκκλησία, που ήταν ο φορέας και λειτουργός της νέας θρησκείας και ο μοναδικός σχεδόν πνευματικός οδηγητής των Βυζαντινών.
Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέψουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας, έτσι, τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη «βδελυρή θρησκεία των ειδώλων».
Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος, πρωτοστάτησε στην πυρπόληση της βιβλιοθήκης του Σεραπείου, με τους 42.000 τόμους της μοναδικής κιβωτού της αρχαίας γνώσης και λογοτεχνίας...
Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α' κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο πολύς Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας...
Και να ήταν μόνο τα άψυχα; Οι πρόδρομοι των σημερινών ζηλωτών επιδόθηκαν σε φοβερούς διωγμούς και σφαγές των «εθνικών», που τις ομολογούν και οι χριστιανοί χρονικογράφοι...
Ο ελληνολάτρης αυτοκράτορας Ιουλιανός όχι μόνο συκοφαντήθηκε και αναθεματίσθηκε σαν «αποστάτης» και «παραβάτης» αλλά και δολοφονήθηκε από χριστιανό, ενώ πολεμούσε εναντίον των Περσών... Ο ανεψιός και διάδοχος του πατριάρχη Θεόφιλου, ο Κύριλλος, θεωρείται ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της σπουδαίας νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας)...
Και η Σύνοδος της Νικαίας αναθεμάτιζε όσους «μελετούσαν διεξοδικώς τα ελληνικά μαθήματα»...
Ακόμα και το όνομα «Έλλην» πήρε νόημα υβριστικό και αποκρουστικό. Το Βυζάντιο «πολέμιον υπελάμβανε (θεωρούσε εχθρικό) το των Ελλήνων όνομα, καθ' όσον ανέκαθεν το όνομα τούτο εταυτίσθη μετά της εννοίας του ειδωλολάτρου», γράφει ο κάθε άλλο παρά «αντίχριστος», βέβαια ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος. «Ανόσιους, μυσαρούς, παμμίαρους» αποκαλούσαν τους Έλληνες οι αυτοκρατορικοί νόμοι και οι εκκλησιαστικοί πατέρες.
Ο Αθανάσιος κατακεραύνωνε τους «μιαρούς» Έλληνες... ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στηλίτευσε την «κίβδηλον ποίησιν» των αρχαίων... και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρούσε πως Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι ασυμβίβαστοι, διαφωνώντας με τους νυν ελληνοχριστιανικούς κήρυκες...
«Το όνομα Έλλην κατήντησε θρησκευτικόν και ελέγετο περί μη χριστιανών και αν ακόμη ούτοι ήσαν Σαρακηνοί», λέει στην εκδοθείσα το 1933 «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» ο ιστορικός Αμαντος. Ακόμα και κορυφαίοι διανοητές, όπως ο πατριάρχης Φώτιος (9ος αιώνας) έγραφε πως οι Ρώσοι, προτού εκχριστιανισθούν, είχαν «ελληνικήν και άθεον δόξαν», ενώ ο «πλατωνιστής» Μιχαήλ Ψελλός (11ος αιώνας) έλεγε πως οι Κινέζοι ήταν. «Έλληνες το δόγμα»!!!
Και όταν, το 968, απεσταλμένοι του Πάπα εγχείρισαν στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά γράμματα του Ποντίφικα με την προσφώνηση «αυτοκράτωρ των Ελλήνων», ο Φωκάς τους έριξε στη φυλακή!
Εναι αλήθεια πως, από τον 10ο και, περισσότερο, από τον 13ο αιώνα, οι βυζαντινοί ανθρωπιστές προσπάθησαν να ξαναδώσουν στα ονόματα «Ελλάς» και «Έλληνες» την παλιά τους αίγλη, και διεκδίκησαν την πνευματική «κληρονομιά» της Αθήνας. Ωστόσο, αυτή η «αποκατάσταση» δεν εξάλειψε τον (κληρικό προπάντων) ανθελληνισμό ως το τέλος της αυτοκρατορίας.
Ο μέγας λογοθέτης (πρωθυπουργός) του Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου, Θεόδωρος Μετοχίτης (αρχές 14ου αιώνα), θεωρούσε τους Έλληνες «εχθρούς του κράτους» και ευχόταν να «εξολοθρευθούν με την βοήθειαν του Θεού», ενώ ο προοδευτικός θεολόγος Βαρλαάμ (14ος αιώνας) θα κατηγορηθεί, ανάμεσα στ' άλλα, και σαν «ελληνομανής».
Και ο Γεννάδιος Σχολάριος (ο κατοπινός πρώτος πατριάρχης της Οθωμανοκρατίας), όταν ρωτήθηκε, τρία χρόνια πριν απ' την Άλωση, αν είναι Έλλην, απάντησε με αποστροφή: «... αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι απαντώ, Χριστιανός είμαι».
Και ο ιστορικός Παύλος Καλλιγάς στο βιβλίο του «Μεσαιωνικός βίος του Ελληνικού Έθνους» λέγει: «Αυτούς τους διώκοντας τον Χριστιανισμόν Τούρκους, αποκαλεί η Εκκλησία "νέους Έλληνας", διότι το όνομα Έλλην ήτο τότε συνώνυμον τω αντιχρίστω... Οι περισωθέντες επίσημοι αναθεματισμοί του ελληνικού ονόματος, αποδεικνύουν ότι οι ακαταλόγιστοι εκείνοι άνθρωποι ενόσουν (έπασχαν από) αληθή ελληνοφοβίαν»....
Ο βυζαντινός ιερός πόλεμος κατά των Ελλήνων, που κράτησε έντεκα αιώνες, απόδειξε πόσο τυφλώνει ο δογματικός φανατισμός, αλλά και πόσο ανέσπερη αλκή έχει ο ελληνικός πολιτισμός, αφού κατόρθωσε να επιβιώσει ακόμα κι όταν τον μαχόταν ανένδοτα η πιο κραταιή (μαζί με τον αυτοκράτορα) δύναμη του Βυζαντίου, η ιεραρχία...
Αυτά από τον Μάριο Πλωρίτη.
Οι τρεις Ιεράρχες, μας λένε, διέσωσαν τα ελληνικά γράμματα!!! Από ποιους τα διέσωσαν; Και πώς; Αφού η ελληνική γλώσσα ήταν, τότε, η επίσημη γλώσσα του γνωστού κόσμου!
Πώς όμως υπερασπίστηκαν τον ελληνισμό όταν ο Μέγας Βασίλειος γράφει στο έργο του «εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον»: «Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν». Και ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει στην ομιλία του εις Άγιον Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν: «Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων!), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλίκιαν... Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους... Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους». Τόση ήταν η αγάπη τους προς τους Έλληνες και την Ελλάδα που ο Χρυσόστομος συμβουλεύει τους χριστιανούς στον λόγο του «Περί Κενοδοξίας και πώς δει τους Γονείς Ανατρέφειν τα Τέκνα»: «Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των ελλήνων προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης». Ιδού και η απάντηση σε όσους απορούν γιατί δεν μπορούν να δώσουν όνομα στα παιδιά τους που δεν περιλαμβάνεται στας εκκλησιαστικάς δέλτους!
Είναι όμως και ο Γρηγόριος Νανζιαζηνός: «Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου Ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου Ελληνικά χέρια και ούτε Ελληνικά τραγούδια να ΜΟΛΥΝΟΥΝ τα αυτιά και την γλώσσα μου».
όνομα της.
